ჴინცვა-ჲ, ჴინცვა

1. თუშ.

   ხალხის ან საქონლის ერთიმეორეზე მიყრა ძალით (თ. უთურგ.).

2. ინგილ.

   მჭიდროდ ჯდომა (მ. ჯან.).

3. მოხ.

   დამახინჯებული ლაპარაკი, მტვრევა ენისა (ო. ქაჯ.).

    

   "რას ხ ჴ ი ნ ც ა ვ ქართულსა."

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.