ჯარჯ-ი

1. გურ.

   მოსახარში ღომის გაფართოება, მატება; გადატ. ჯ ა რ ჯ ა თ მჭიდროდ, სქლად (გ. შარაშ.).

    

   "მაგი ლობიო ნამეტანი ჯ ა რ ჯ ა თ ა ა და არ მეიხარჩება."

2. ხევსურ.

   კალოზე მომუშავე ხარების პირზე წამოსაცვამი, რომ ხარმა ძნა არ შეჭამოს (ა. ჭინჭარ., 204).

   See also: შატი
3. ქიზიყ., ქსნის ხეობ., მთიულ., ლეჩხ., ოკრიბ.

   ძეძვი ან ფიჩხი კონასავით გაკეთებული, ოღონდ შეუკრავი (ს. მენთეშ.); შესაღობად მოჭრილი ფოთლოვანი ხის ტოტები, წნელი (ვ. სომხიშვ.); ფარცხზე ასხმული ფიჩხი; ფარცხი (ლ. კაიშ.); ხეების (შეშა, სარი, წნელი, ნაკაფი, ეკალი) კონა, რაც საჯარჯეზე თრევით ჩამოაქვთ; ხეების შეკვრა მთის ფერდობის ღარზე ჩამოსაშვებად; ვაზის ნასხლევის კონა (მ. ალავ., 1, 2).

   See also: ბარჯი¹, საჯარჯე
   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974