ჯინჯილ-ი

1. მესხ., ქიზიყ.

   ჯაჭვი (დიალექტ., 653); ძაღლის რკინის კბილებიანი საყელური, რომელიც ნადირთან ბრძოლაში ძაღლს შველის :ნადირი ყელში ვერ ავლებს პირს, ამასთანავე ჯინჯილის წვეტები ნადირს სჩხვლეტს თავ-პირში (ს. მენტეშ.).

2. ქიზიყ.

   კედელი, რომელიც ნაგებია ფეხზე დაყენებული აგურით (ქეგლ; ს. მენთეშ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974