ბორო

1. გურ.

   ერთგთვარი ზნე; ბ ო რ ო ი ა ნ ი კაცი, რომელიც ერთ აზრს, ერთ საქმეს ვერ შერჩება და ხშირად მოულოდნელად და უმიზეზოდ იცვლის ხოლომე გუნებას (გ. შარაშ.).

2. რაჭ.

   დიდი მთა, მიყრუებული ადგილი მთაში (ვ. ბერ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.