ვედრ-ი

1. ანდერძი, აღთქმა, მიბარებული:
    

   „ვედრი იგი დაიმარხე“ I ტიმ. 6,20; „სტყუვის მოყუასსა ვ ე დ რ ი ს ა თ ჳ ს, გინა ზიარებისათჳს“ M, ლევიტ. 6,2; „ვ ე დ რ ი ს ა

   მისთჳს, რომელ ვ ე დ რ ა დ აქუნდა მას“ M, ლევიტ.6,4.

2. «მწირი», უცხო, გადმოხვეწილი:
    

   „უფალმან დაიცვნის ვ ე დ რ ნ ი“ Շ—„უფალმან დაიცვნის მ წ ი რ ნ ი“ G, ფს. 145,9; „ვ ე დ რ ს ა და ობოლსა და ქურივსა ნუ

   ჰმძლავრობთ“ I, იერემ. 22,3.

3. თხოვნა; «ვედრი»:
    

   „მიუვლინის ვ ე დ რ ი მრავალგზის ნეტარსა ნერსეს“ ნრს. 71,21; „უფალმან დაიცვნის ვედრნი (მწირნი)“ ფს. 145,9.

   See also: ვედრება, მოვედრე, მოვედრება
   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.