( -
[

ვა ვე ვთ ვი ვლ ვნ ვრ ვს
ვია ვიდ ვიე ვით ვიკ ვინ ვიპ ვირ ვის ვიტ ვიწ

ვითარ-მე

«ვითარ», როგორ:
 
„ვ ი თ ა რ-მ ე უკუე ეგოს მეუფებაჲ იგი მისი?“ „C, —„ვ ი თ ა რ მტკიცე არს მეუფებაჲ იგი მისი?“ მთ. 12,26; „ვ ი თა რ-მ ე შემოხუედ
აქა?“ C, —„ვ ი თ ა რ შემოხუედ აქა?“ DE, მთ. 22,12; „ვ ი თ ა რ-მ ე არს მოკითხვაჲ ესე? DE,— ლ. 2,9; „ვ ი თ ა რ-მ ე შევიმოსო
იგი?“ O, ქება 5,3; ვ ი თ ა რ-მ ე შევაგინნე იგი?“ M,—„ვ ი თ ა რ-რ ა ჲ შევაგინნე იგი?“ O, ქება 5,3.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9