( -
[

ვა ვე ვთ ვი ვლ ვნ ვრ ვს
ვია ვიდ ვიე ვით ვიკ ვინ ვიპ ვირ ვის ვიტ ვიწ

ვითარ სახედ

«ვითარ», «ვითარცა-იგი»; როგორ, რანაირად:
 
„ვ ი თ ა რ ანუ ვ ი თ ა რ ს ა ხ ე დ? ოქრ. -მარხ. და იონ. 103,14; „ვ ი თ ა რ ს ა ხ ე დ წარმოტყუენა ყოველი ბაგინები მათი“
O, ივდ. 4,1; „ვ ი თ ა რ ს ა ხ ე დ განკჳრდეს შენ ზედა მრავალნი“ pb., — ვ ი თ ა რ ც ა-ი გ ი უკჳრდა შენთჳს მრავალთა“ O, ეს.
52,14.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9