რომელი:
- „ვ ი ნ ხარ შენ?“ იპ. რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 22,1; „ვ ი ნ არიან ესენი?“ იქვე, 44,8; „ხოლო იყოს-მე ვ ი ნ თქუენგანი კაცი?“
- მთ. 7.9; ვ ი ნ და ვ ი ნ არიან, რომელნი განვლენ?“ O, გამოსლ. 10,8; „რაჲ-მე ვინ არს ესე?“ მთ. 8,27. „ვ ი ნ ა არს ეგე მეუფჱ
- დიდებისაჲ“ ფიზ. II, 42; „ყოველი ვ ი ნ ვ ე მისა მიმართ იიძულების“ ლ.16,6; „ვ ი ნ-მ ე უფროჲს იყოს სასუფეველსა ცათასა?“
- მთ. 18,11; „ვ ი ნ-მ ე არს ესე?“ მთ, 8,27; „ვ ი ნ-ძ ი იყოს უდიდეს შორის მათსა?“ ლ.9,46; „უნდა ხილვაჲ იესუჲსი, ვ ი ნ-ძ ი
- არს?“ ლ. 19,3. „ვინ გიჩუენა თქუენ სივლტოლაჲ მომავლისა მისგან რისხვისა?“ მთ. 3,7; „არცა მამაჲ ვ ი ნ იცის“ მთ. 11, 27;
- „მო-ვინ-მე-ართუა ჭამადი?“ ი. 4.33; „ვ ი ნ-მ ე უკუე შეუძლოს ცხორებად?“ C, მთ. 19,25; „ვ ი ნ-ძ ი რაჲ აღიღოს“ მრ,15,24;
- „ვის ვამსგავსო ნათესავი ესე“ მთ. 11,16; „ ვ ი ს უკუე თქუენგანსა მამასა ჰსთხოვდეს ძჱ პურსა“ ლ. 11,11; „მკლავი უფლისაჲ ვ ი ს
- გამოეცხადა“ ი. 12,38; „ვ ი ს-მ ე ჴელ-ეწიფების ცხორებად?“ მთ.19,25; „ვ ი ს-მ ე ჰრწმენა სასმენელი ჩუენი?“ ი. 12,38;
- „ვ ი ს მ ც ა რაჲ ხუდა“ მრ. 15,24; „ვ ი ს მათგანისა იყოს ცოლ“ მრ. 12,23; „ვაჲ არს კაცისა მის, ვ ი ს მიერ მიეცემის იგი“
- ლ. 22,22; „ვაჲ ვ ი ს გ ა ნ მოვიდეს“ ლ. 17,1; „ვერ იცოდეს ვისთჳს იტყოდა“ ი. 13,22; „არარაჲ ზრუნვაჲ გიც ვისთჳსვე“ მრ.
- 12,14; „ვ ი ს თ ჳ ს-მ ე იტყჳს“ ი. 13,22. „ვისა შჳდთაგანისა იყოს იგი ცოლად?“ მთ. 22,28; „გიჩუენო თქუენ, ვ ი ს ა იყოს
- მსგავს“ ლ.6,47; „ვ ი ს ა მოსავ ხარ? I, ეს. 36,4; „ვ ი ს ა ც ა უნდეს ძესა გამოცხადების, გამოუცხადოს“ C. ლ.10,22; „წილს
- ვიგდოთ ამას ზედა, ვ ი ს ა ც ა იყოს“ ი. 19,24; „ვ ი ე თ თაყუანის-ვსცემდეთ“ ეპ.კვპრ.-აღვსებ. 229,3; „ვ ი ე თ გრქუეს შენ
- ჩემთჳს?“ ი. 18,34; „ვ ი ე თ გ ა ნ მიიღებენ ხარკსა“ მთ. 17,25. „თქუა ვ ი ე თ ა მიმარ იგავი ესე“ DE, ლ.18,9.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page 
top of page