თავ-ი

1.  

   „იცხე თ ა ვ ს ა შენსა“ მთ. 6,17; „ფერჴთაგან ვიდრე თ ა ვ ა დ მ დ ე“ I, ეს. 1,6; „ვინ სცეს თავსა ჩემსა წყალი“ I. იერემ. 9,1;

   „გეფუცები თ ა ვ ს ა ჩემსა“ ვარ. 809; „უხეთქნა თ ა ვ ს ა მისსა“ იზტ. 121,12; „თქვენი თ ა ვ ი ს ა თმანიცა ყოველნი განრაცხილ

   არიან“ მთ. 10,30; „იოვანეს მე თ ა ვ ი მოვჰკუეთე“ ლ.9,9.

   See also: თავოვან-ი, თანა-მოთაულ-ი, კაცის-თავოვან-ი, კუროჲს-თავ-ი, მოთაულ-ი, მრავალთავ-ი, მჴნის-თაობა, ოთხთავ-ი, სასთაულ-ი, სასთუნალ-ი, სასთუნლით-ი
2. «მთავარი», «მთავარობა», მეთაური; «თავადი»:
    

   „დადვეს ერმან იგი თ ა ვ ა დ მათ ზედა“ G, — „დაადგინეს იგი ერმან მან კრულთა ზედა მ თ ა ვ რ ა დ მათდა“ pb., მსჯ. 11,11;

   „იგი მოსცა თ ა ვ ა დ ზესთა ყოველთა ეკლესიასა“, Q,, ეფეს. 1.22; „იგი არს თ ა ვ ი (თ ა ვ ა დ ი) ყოვლისა მთავრობისაჲ“

   კოლ. 2,10.

   See also: ათის-თავ-ი, ასის-თავ-ი, ერის-თავ-ი, ავაზაკთ-მთავარ-ი, ანგელოზთ-მთავარ-ი, ანგელოსთ-მთავარ-ი, ასომთავარ-ი, ერის-მთავარ-ი, ერისმთავრობა, თანა-მოთაულ-ი, მამათ-მთავარ-ი, მამად-მთავარ-ი, მეოთხედ-მთავარ-ი, მეოთხედ-მთავრობა, მესაპყრობილეთ-მთავარ-ი, მეფასეთ-მთავარ-ი, მზარეულთ-მთავარ-ი, მთავარი, მმთავრობ-ი, მღდელთ-მთავარ-ი, საერისთაო, ციხის-თავ-ი, წყაროჲს-თავ-ი
3. «თხემი», მწვერვალი:
    

   „თ ა ვ ს ა ზედა მთათასა“ ოქრ.-მარხ. და იონ. 101,13; „თ ა ვ თ ა ზედა მთათასა“ M,— „თ ხ ე მ ს ა ზედა მთათასა“ G, მსჯ. 9,25;

   „აღვიდა... თ ა ვ ს ა ზედა მთისა ნოპატისისა“ ნრს. 76,6; „თ ა ვ ს ა კლდეთასა (დაიმკჳდრა)“ ფიზ. XXII, 13.

   See also: თავად-თავად
4. წიგნის კარი, ნაწილი:
    

   „თ ა ვ ი საკითხავისაჲ მის, რომელსა იკითხვიდა“ საქ. მოც. 8,32; „პოვა... თ ა ვ ი ერთი ერთი წიგნი ტომარი და ესრე წერილ იყო“ O, II ეზრა,

   6,2; „თ ა ვ ს ა წიგნთასა წერილ არს ჩემთჳს“ ფს. 39,8.

5. კუთხის ქვა: „(ლოდი)... რომელი იქმნა თ ა ვ-საკიდურთა“ საქ. მოც. 4,11.
   See also: სუეტის-თავ-ი
6. «სასთაული»:
    

   „თავადი იყო პირით-კერძო მის ნავისასა თ ა ვ ს ა ზედა და ეძინა“ DE, —„იგი თავადი წვა თავით-კერძო ს ა ს თ ა უ ლ ს ა ზედა“ C, მრ.4,38.

7. «სასთაული»:
    

   „თავადი იყო პირით-კერძო მის ნავისასა თ ა ვ ს ა ზედა და ეძინა“ DE, —„იგი თავადი წვა თავით-კერძო ს ა ს თ ა უ ლ ს ა ზედა“ C, მრ.4,38.

8. თავის ქალა პირუტყვისა:
    

   „ვიდრემდე იპოვებოდა თ ა ვ ი ვირისაჲ ერგასის სასწორის ვეცხლის“ O, IV მფ. 6,25; ნაგებითა მესათხევლეთაჲთა თავი მისი (ვერ მოიღონ)“ M, იობ 40,26.

9. სვეტის თავი:
    

   „დაფარვად თ ა ვ თ ა მათ ქოთარეთთასა, რომელი-იგი იყო თ ა ვ თ ა მათ ზედა სუეტთასა“ II ნშტ. 4,12.

10. თავნი:
     

    „უკუნ სცეს თ ა ვ ი ბრალისაჲ მის და მეხუთე მისი შესძინოს მას ზედა“ G, რიცხ. 5,7.

    See also: ერგასის-თავ-ი
11. დასაწყისი:
    See also: თთჳს-თავ-ი, თჳს-თავ-ი
12. caput:
     

    „იცხე თ ა ვ ს ა შენსა“ მთ. 6,17; „ფერჴთაგან ვიდრე თ ა ვ ა დ მ დ ე“ I, ეს. 1,6; „ვინ სცეს თავსა ჩემსა წყალი“ I. იერემ. 9,1;

    „გეფუცები თ ა ვ ს ა ჩემსა“ ვარ. 809; „უხეთქნა თ ა ვ ს ა მისსა“ იზტ. 121,12; „თქვენი თ ა ვ ი ს ა თმანიცა ყოველნი განრაცხილ

    არიან“ მთ. 10,30; „იოვანეს მე თ ა ვ ი მოვჰკუეთე“ ლ.9,9.

    See also: თავოვან-ი, თანა-მოთაულ-ი, კაცის-თავოვანი, კუროჲს-თავ-ი, მოთაულ-ი, მრავალთავ-ი, მჴნისთაობა, ოთხთავ-ი, სასთაულ-ი, სასთუნალ-ი, სასთუნლით-ი
    Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.