ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
თ თა თბ თე თთ თი თლ თმ თნ თო თრ თუ თქ თხ თჳ
თაგ თავ თალ თან თაო თარ თაფ თაყ თაჴ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

თავ(ის)-მოთნე

თავის მოიმედე, ამაყი, ზვიადი, თავმომწონე:
 
„ნუ თ ა ვ ი ს-მ ო თ ნ ჱ ხარ ფასითა შენითა“ O, ზირ. 5,2; „თ ა ვ ი ს-მ ო თ ნ ჱ იგი და შეურაცხის-მყოფელი კაცი ლაღი არს“ O,
ამბ. 2,5; „ნუ თ ა ვ ი ს-მ ო თ ნ ე ხარ ჟამსა მას იწროებისასა“ O, ზირ. 10,29; შენ ყრმა ხარ და თ ა ვ მ ო თ ნ ე“ ბალ. 102.37.
See also: მოთნე
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9