თავდები:
- „ნუ დაუდგები თ ა ვ ს-(მ) დ ე ბ ა დ უმტკიცჱსსა შენსა“ О, ზირ. 8,15; „კეთილის-ყოფაჲ იგი თ ა ვ ს-მ დ ე ბ ი ს ა ჲ დაამჴჳს
- ცოდვილმან“ О, ზირ. 29,22: „ნუ მიენდვები თავს-მდებსა მისსა“ მ.სწ. 304,27.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.