თან; «ოდენ», -ის დროს:
- „ანგელოზისა მის თ ა ნ ა“ ლ. 2,13; „მოწაფეთა თჳსთა თ ა ნ ა“ მრ. 8,34: „აღვედ იერუსალჱმდ ბარნაბაჲ თ ა ნ ა“ გალ. 2,1.
- „აღმოსლვასა თ ა ნ ა მზისასა“ G,-„აღმოსლვასა ო დ ე ნ მზისასა“ M, მსაჯ. 9,33.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.