ერთად, თან, «ურთ»:
- „სული არაწმიდაჲ თ ა ნ ა არს“ მრ. 3,30; „აცადეთ თ ა ნ ა დ აღორძინებად“ მთ.13,30; „აღვამაღლოთ სახელი მისი თ ა ნ ა დ
- (მის თ ა ნ ა G) ფს. 33,4; „ჭამეს მუნ პური თ ა ნ ა დ“ O, იერ. 41,1; „შევიდა ნავსა მოწაფეთა მისთა თ ა ნ ა“ DE, „აღჴდა
- ნავსა მოწაფითუ რ თ თჳსით“ C, მრ. 8,10.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.