«მზღველი», «მოვალე»:
- „თ ა ნ ა მ დ ე ბ არს საშჯელისა“ მთ. 5,21; „სიკუდილისა თ ა ნ ა მ დ ე ბ იყოს“ O, დაბ. 21,11; „მ ზ ღ ვ ე ლ თავისა თჳსისა იყოს“ G,
- -„თ ა ნ ა მ დ ე ბ იყოს თავისა თჳსისა“ pb; ისუ ნ. 2,19; „არარაჲ მოვიღი თ ა ნ ა მ დ ე ბ ი ს ა გ ა ნ“ O, იობ. 31,37; „რაჲთა ჩუენცა
- მიუტეოთ თ ა ნ ა მ დ ე ბ თ ა ჩუენთა“ მთ.6,12. „თ ა ნ ა მ დ ე ბ ვართ სიკუდილისა“ ანან.ებრ. 196,4; „სიკუდილო თ ა ნ ა მ დ ე ბ ი
- ხარ უწყალოჲ, რომელი არავის მიუტევებ, და მოსესხე ხარ სასტიკი, რომელი არა გარდაიჴადები“ მ.სწ. 220,3; „მოსთხოვო ნაჴუთევი იგი
- თ ა ნ ა მ დ ე ბ ს ა მას შენსა და გარე გამოგართვას მან ნაჴუთევი იგი“ M,-„კაცმან, რომელი მ ო ვ ა ლ ე იყოს თავით თჳსით გამოგართვას
- ნაჴუთევი ესე“ G, II შჯ. 24,10; „აწ შენცა თ ა ნ ა მ დ ე ბ თ ა თ ა ნ ა ვ ე პყრობილ ხარა?“ ფლკტ. 147, 8.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page 
top of page