( -
[

ია იბ იგ იდ იე ივ იკ ილ იმ ინ იო იპ ირ ის იტ იფ იქ იღ იყ იშ იძ იწ იჭ იხ იჴ
იგა იგი იგრ იგუ

იგავ-ი

«მაგალითი», «წინა-ყოფაჲ»:
 
„ვეტყოდი მას ხილვით და არა ი გ ა ვ ი თ“ pb., —„ვეზრახი მას ხილვით და არა მ ა გ ა ლ ი თ თა მიერ“ G, რიცხ. 12,8;
„დაგიდგა თქუენ ი გ ა ვ ი“ M, „წ ი ნ ა-გ ი ყ ო თქუენ წ ი ნ ა-ყ ო ფ ა ჲ“ G, მსჯ.14,12; „ეტყოდა მათ... ი გ ა ვ ი თ“
მთ. 13,3; „მათთჳს თქუა ი გ ა ვ ი ესე“ ლ. 20,19; „აწ განცხადებულად იტყჳ და ი გ ა ვ ს ა არცა ერთსა რას იტყჳ“
ი.16,29; „ცნას იგავი და დაფარული სიტყუაჲ“ O, იგ. სოლ. 1,6; „იცის ქცეულებაჲ სიტყუათაჲ და განჴსნაჲ იგავთაჲ“ O,
სიბრძ. სოლ.8,8; „იხილეს შენ თანა ი გ ა ვ ი ამაოებისაჲ და განგაგდეს შენ“ I, გოდ.იერემ. 2,14; სახე და ი გ ა ვ ექმნა
ყოველთა“ მ.სწ.195,5.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9