იგი

1. ის (პირიელი ნაცვალსახელი):
    

   „იყოს ი გ ი ვითარცა ხე დანერგული თანა-წარსადინელსა წყალთასა“ ფს.1,3; „მ ა ნ დაასრულა ჩემ თანა ტყუვილი“ ი.13,18;

   „მ ა ნ გასწავოს თქუენ ყოველი“ ი. 14,26; „ამბორს-უყო მ ა ს“ მთ.26,49; „დაუდგეს მ ა ს მახე“ მთ.22,15; „იხილა სული

   ღმრთისაჲ, გარდამომავალი მ ი ს ზედა“ მთ.3,16; „მოიყიდეს მ ი თ აგარაკი მეკეცისაჲ“ მთ.27,7; „არა თუ მ ი ს ა ზესკნელი

   იგი სიბრძნე თანაშემწჱ საქმითა იყოს“ იპ.რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 2,3; „ვერ იკადრა სიტყუად მ ი ს ა“ შუშ. II, 12;

   „იყვნეს ი გ ი ნ ი მეთევზურ“ მთ.4,18; „მათ დაიმკჳდრონ ქუეყანაჲ“ M. 5,5; „მ ა თ შეკრიბეს და აღავსეს ათორმეტი გოდორი“

   ი. 6,13; „სხუაჲ იგავი დაუდგა მ ა თ“ მთ.13,24; „ნათელი გამობრწყინდა მ ა თ ზედა“ მთ.4,16; „ვაჲ მ ა თ ა“ O, ნაუმ

   3,17. „ი გ ი ნ ი ც ა აკურთხნა“ მრ. 8,7; „ერთ არს და ი გ ი ვ ე ჰგიეს“ მრთ. A, კ. იერ-სული წმ. 162; „ზაკუვითა

   მ ი ს ვ ე სანატრუკისითა“ არსტ. 66,10; „დასხნეს მ ა ს ვ ე ადგილსა“ სნდ. 8,24; „ი გ ი ნ ი ვ ე ჭამდენ ნაყოფსა მათსა“

   I, ეს.65,21.

   See also: მისგან-ი, მისებრვე, მისთაგან-ი, მისთანა-ჲ
2. «ისი» (ნაწევარი):
    

   „სასუმელი ი გ ი, რომელ ჩემდა შესუმად არს“ მრ.10,39; „მისლვად კოლტსა ი მ ა ს ღორებისასა“ მთ. 8,31; „მთაჲ ი გ ი კეთილი“

   M,—„მთაჲ ი ს ი კეთილი“ G, II შჯ. 3,25.

3. (ნაწილაკი):
    

   „რომელი-იგი მაგისგან იშვეს“ მთ. I,20; „რომელი-ი გ ი მის მიერ იქადაგა“ იპ. რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 6,10; „რომელი-ი გ ი იყო გამომცემელი“ ლ. 6,16;

   See also: ერთ-ი იგ-ი
   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.