 |
 | |
იშჳთ
«უნებლიეთ»; «ნუ დაჴშირებულ», დრო და დრო:
- „რომელმან მოკლას მოყუასი ი შ ჳ თ“ M, —„რომელმან უკუეთუ სცეს მოყუასი უ ნ ე ბ ლ ი ე თ“ G, II შჯ. 19,4; „ნ უ
- დ ა ჴ შ ი რ ე ბ უ ლ აღიყვან ფერჴსა...მეგობრისა მიმართ შენისა“ pb., — „ი შ ჳ თ შედგი ფერჴი შენი მეგობრისა“ O,
- იგ. სოლ. 25,17; „ი შ ჳ თ მოჰნახავს მას“ მ.ცხ.54v.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
 to main page | Top 10 • Feedback • Login |  top of page |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |