
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

იწრო

ვიწრო; მძიმე, საჭირველი, შეჭირვებული, მწუხარე, წუხილის განმცდელი:

„შევიდოდეთ ი წ რ ო ს ა მას ბჭესა“ მთ. 7,13; „ადგილი ესე, რომელსა დამკჳდრებულ ვართ ჩუენ, ი წ რ ო არს ჩუენდა“
O, IV მფ. 6,1, „ი წ რ ო არს ჩემდა ყოვლით კერძოვე“ M, I ნშტ. 21,13; „ყოველსავე კეთილისა საქმესა ძნელ ეწოდების
და იწრო“ მ.სწ. 302,24. „ნურას ფიცხელსა სიტყუასა ეტყჳ მას, რამეთუ დედათა ბუნებაჲ ი წ რ ო არს“ შუშ. IV, II.

Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.