ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
კ კა კბ კდ კე კი კლ კმ კნ კო კრ კს კუ კშ კც კჳ
კაბ კად კაე კავ კაზ კათ კაკ კალ კამ კან კაპ კარ კას კატ კაფ კაც კაწ კაჰ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

კაპარჭ-ი, კაბარჭ-ი

საისრე:
 
„განმზადნეს ისარნი კ ა პ ა რ ჭ თ ა მათთა“ ფს. 10,2; „კ ა პ ა რ ჭ ნ ი მათნი, ვითარცა სამარჱ აღებული“ I, იერემ. 5,16;
„კ ა ბ ა რ ჭ ს ა მისსა დამფარა მე“ I, ეს. 49,2; „კ ა პ ა რ ჭ ნ ი ისართა მისთანი წარმოაცალიერნა“ მ.სწ. 84,21; „დაასრინა
კ ა პ ა რ ჭ ნ ი თჳსნი ეშმაკმან“ Ath—11,175v.
See also: მშჳლდ-კაპარჭ-ი, მშჳლდ-კაბარჭ-ი, კაპარჭოსან-ი, მეკაბარჭე, მემშჳლდკაბარჭე
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9