ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
კ კა კბ კდ კე კი კლ კმ კნ კო კრ კს კუ კშ კც კჳ
კაბ კად კაე კავ კაზ კათ კაკ კალ კამ კან კაპ კარ კას კატ კაფ კაც კაწ კაჰ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

კარან-ი

მთავარი; მსაჯული:
 
„კ ა რ ა ნ ე ბ ი იგი სოფლებისაჲ სხდა წინაშე პირსა მისსა“ O, ესთ. 1,3; „ვითარ შემძლებელ ვარ მე, კ ა რ ა ნ ი,
განკითხვად მეუფისა“ ანან. ებრ. 193,29; „დაჯდა კ ა რ ა ნ ი იგი საყდართა ზედა საშჯელისათა“ ვარ. 806; „მის მიერ
მეფენი მეფობენ და კ ა რ ა ნ ნ ი მის მიერ იპყრობენ ქუეყანასა“ Q —240,128.
See also: კარნობა, საკარ(ა)ნო
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9