კეთილ-ი

1. «ქველი», «შუენიერი», «უმჯობესი», «სულნელი», კარგი; საპატიო; მხნე; საამო; «ნანარი»:
    

   „კ ე თ ი ლ ი გიყოს შენ“ M—„ქ ვ ე ლ ი გიყოს შენ“ G, II შჯ. 30,5; „სუსანა იყო... კ ე თ ი ლ ხილვითა“ I, —„სუსანა

   იყო... ხილვითა შ უ ე ნ ი ე რ“ O, დან. 13,31; კ ე თ ი ლ მ ც ა ყოფილ იყო მისა“ C, —„უ მ ჯ ო ბ ე ს იყო მისა“

   DE, მთ. 26,24; „სასაჲ შენი ვითარცა ღჳნოჲ კ ე თ ი ლ ი (ს უ ლ ნ ე ლ ი O)“ pb., ქება 7,9; „პოვეს ბოროტნიცა და

   კ ე თ ი ლ ნ ი ც ა“ მთ. 22,10; „იყო კ ე თ ი ლ ხილვითა და შუენიერ პირითა“ O, დაბ. 29,17; „კ ე თ ი ლ არს

   ისრაელისა ღმერთი“ ფს. 72,1; „ქვითა კ ე თ ი ლ ი თ ა და პატიოსნითა შენებულ არს“ ლ.21,5; „ღჳნოჲ კ ე თ ი ლ ი

   არა განირყუნის ცვალებითი-ცვალებად“ მრთ. D, ს. გაბ.-მოც. საკ. 101,15; „კ ე თ ი ლ ს ა პურსა ჩინებულ ვართ“ ფოკა

   340v; „მე ვარ მწყემსი კ ე თ ი ლ ი“ ი. 10,11; „ყოველმან კაცმან კ ე თ ი ლ ი ღჳნოჲ პირველ ამსახურის“ C, ი. 2,10;

   —„ენამან მესამემან დედაკაცნი კ ე თ ი ლ ნ ი განსდევნნა“ pb., —„ენამან ორისმეტყუელმან დედანი ნ ა ნ ა რ ნ ი განჴადნა“

   O, ზირ. 28,19.

2. სიკეთე, სიმშვენიერე:
    

   „აღავსნა კ ე თ ი ლ ი თ ა“ ლ.1,53; „სახლებისა მის სავსისა ყოვლითა მით კ ე თ ი ლ ი თ ა“ pb., II შჯ. 6,11;

   „საუნჯენი მათნი აღვავსნე კ ე თ ი ლ ი თ ა“ O, იგ.სოლ. 8,21; „კ ე თ ი ლ ს ა მას შენსა თანამოთაულ გექმნეს შენ“

   O, ზირ. 6,10; „კ ე თ ი ლ ს ა ქუეყანისასა შჭამდეთ“ I, ეს. 1,20; „ხილვასა მას კ ე თ ი ლ ი ს ა ს ა მიკრბებოდა

   სიმრავლჱ დიდი“ რიფს. 167,35.

   See also: არა-კეთილ-ი, კეთილვნება, კეთილობა, სახეკეთილობა, სიკეთე, უკეთეს-ი, უკეთურ-ი, ქმნულკეთილ-ი
   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.