კერატ-ი

1. რკო:
    

   „უნებნ განძღებაჲ მუცლისაჲ კ ე რ ა ტ თ ა მათგან, რომელსა ჭამედ ღორნი“ მრთ. C, ოქრ.-უძღებ. 513; „არარაჲ აქუნდა, რაჲმცა

   ჭამეს, გარნა კ ე რ ა ტ ი და ზოგჯერ გურკაჲ“ სს. 214v; „რქაჲ იგი, რომელ არს კ ე რ ა ტ ი“ Ath. —11,221r.

2. წვრილი ფული:
    

   „გამოართუა ბერსა მალაკი, რომელსა შინა იდვა... სამი კ ე რ ა ტ ი ოქროჲ, და გამოჲღო პირისაგან ნაჭერი მესამედი კ ე რ ა ტ ი ს ა ჲ“ მ.ცხ. 307v.

   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.