«ქანდაკებული», «გამოქანდაკებული», სახე, ხატი, გამოდნობილი, ღმერთი, «მსგავსება»:
- „შექმნა იგი კ ე რ პ ა დ გამობერილად“ M, —„ქმნა ქ ა ნ დ ა კ ე ბ უ ლ ა დ და გამოდნობილად“ G, მსჯ. 17,4; „რომელნი-იგი
- ესვენ კ ე რ პ თ ა“ I, —„რომელნი ესავთ გ ა მ ო ქ ა ნ დ ა კ ე ბ უ ლ თ ა“ O, ეს. 42,17; „შეწირეს მსხუერპლი კ ე რ პ ი ს ა
- მის“ საქ. მოც. 7,41; „არა იქმნე თავისა შენისა კ ე რ პ ი“ O, გამოსლ.20,4; „კ ე რ პ ე ბ ი შემუსრა წულილად“ II ნშტ. 34,7;
- „თაყუანის-სცეს კ ე რ პ ს ა მას“ ფს. 105,19; „მოსულად სატფურებასა მის კ ე რ პ ი ს ა ს ა, რომელი აჰმართა ნაბუქოდონოსორ“
- I, დან. 3,2; „ხატები კ ე რ პ ე ბ ი ს ა მათისაჲ დასწუა ცეცხლითა“ M, II შჯ. 7,25; „აქუნდა შუენიერებაჲ კერპთაჲ“ რიფს.
- 176,40; „აღიხუენით კ ე რ პ ნ ი ეგე უცხოთესლთანი“ O, დაბ.35,2; „ნუცა იქმთ თავისა თქუენისა კ ე რ პ თ ა, გამოქანდაკებულთა
- მსგავსად ხატისა“ M, —„ნუ... იქმთ თავთა თქუენთად მ ს გ ა ვ ს ე ბ ა ს ა, წახნაგებულსა ყოველსა ხატსა“ G, II შჯ. 4,16.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page 
top of page