კეც-ი

1. თიხა, თიხის ჭურჭელი გამომწვარი, კრამიტი:
    

   "განჴმა ვითარცა კ ე ც ი ძალი ჩემი“ ფს. 21,16; „ვითარცა ვინ განჰკერავნ კ ე ც ს ა, ეგე არს, რომელი ასწავებდეს უგუნურსა“

   O, ზირ. 22,7; „ფერჴნი: ზოგი რომელიმე მოიღოს მღდელმან წყალი წმიდაჲ ცხოველი ჭურჭლითა კ ე ც ი ს ა ჲ თ ა“ G, რიცხ.

   5,17; „ჭურჭერი კ ე ც ი ს ა ჲ, რომლითა შეიგბოს იგი, შეიმუსრენ“ M, ლევიტ. 6,26; „პოვა კ ე ც ი დაწერილი... რომელსა

   ზედა ეწერა ესრეთ“ მ.ცხ. 181v; „გამომცხვარი ცეცხლითა კ ე ც იდაიდგამს უმეტეს ქვისა“ მ. ცხ.252v; „ბრძანა...

   კ ე ც ი თ ა დრესაჲ და ხუეტაჲ“ Sin.—11,281r.

   See also: მეკეცე
2. -მაგი:
    

   „ო რ კ ე ც ი აქუს შესაძინელი“ მ.ცხ.89r.

   See also: სამკეც-ი, სამნაკეც-ი, ტყავკეც-ი
   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.