«უჩინო», უჩინარი:
- „გ ა მ ო უ ჩ ი ნ ე ბ ე ლ ნ ი (უჩინონი გ) და დაფარულნი სიბრძნისა შენისანი გამომიცხადენ“ ფს. 50,8; „განაწესენ გამოჩინებულნი
- და გ ა მ ო უ ჩ ი ნ ე ბ ე ლ ნ ი დაბადებულნი“ რიფს. 168,39. „თხრილ არიან ქუეშე კერძო გ ა მ ო უ ჩ ი ნ ე ბ ე ლ ა დ“ მრთ. D, ოქრ.-პეტრე და ელია 324.
Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები). გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.