ლელ-ი

1. juncus, pratum, carectum:
    

   "ქუეშე თითოფერთა ხეთა დაწჳს ჭილსა თანა, ლერწამსა და ლ ე ლ ს ა“ M, იობ. 40,16.

2. სწორი, არა-ხუჭუჭი (თმა):
    

   "უკუეთუ მართლ განვიდის (ორთქლი) არნ თმაჲ იგი მწუჱფ და ლ ე ლ" გრ. ნოს.-კაც.აგებ. 229,2

   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.