
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

ლესულ-ი

გალესილი, გამახული; მოჭედილი, «მახჳლი»“:

„ლ ე ს უ ლ თუალთაგან საფიროვნისათა“ O, ქება 5,14; „მახჳლი მისი ლ ე ს უ ლ არს“ ფს. 7,13; „ისარნი შენნი ლ ე ს უ ლ არიან“
ფს.44,6; „საწოლნი მისი საჩხულეტელნი ლ ე ს უ ლ ნ ი“ pb., —„სარეცელნი მისნი ისრის-პირნი მახჳლნი“ M, იობ. 41,21.

Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.