ლეწვა

1.  

   „ორნი ლ ე წ ვ ი დ ა კალოსა ზედა იფქლსა“ M, I ნშტ. 21,20; „აღდეგ და ლ ე წ ე ვ დ მათ“ O, მიქ. 4,12.

2. «ღალვა»:
    

   „არა იყოს ჴნვა, არცა ლ ე წ ვ ა“ O, დაბ. 45,6; „მცირედღა და მოიწიოს ლ ე წ ვ ა ჲ მისი“ O, — „მოიწიოს ღ ა ლ ვ ა მისი“ pb.,

   იერემ. 51,33; „მოიწიოს ლ ე წ ვ ა ჲ სთულებად“ O, ამოს. 9,13.

   See also: დალეწ(ვ)ა, მლეწველ-ი, სალეწავ-ი, შელეწვა
   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.