ლმობა

1. «ტირილი», «ტკივილი», წვა, შეჭირვება, «არა-ძლება»; «მიდგომა»:
    

   „ე ლ მ ო დ ა (ტ ი რ ო დ ე ს Ⴀ) უფროჲსღა სიტყჳსა მისთჳის“ საქ. მოც. 20,38; „რომელთათჳ კუალად მ ე ლ მ ი ს“ გალ. 4,19; „ე ლ მ ო დ ა შენთჳს

   მშობელსა შენსა“ O, 8,5; „რაჲსა გ ე ლ მ ო დ ა ჩემთჳს“ O, ეს. 45,10; „მუცელი ჩემი მ ე ლ მ ი ს“ I, იერემ.4,19; „გული მათი ე ლ მ ო დ ი ს“ O,—

   „ს ტ კ ი ო დ ი ნ გულნი“ pb., ეს. 19,20; „მ ე ლ მ ი ა ნ წელნი ჩემნი შენთჳს“ ფლკტ.145,17; „გ უ ე ლ მ ო დ ა და გეძიებდით შენ“ ლ. 2,48;

   „გული გ უ ა ლ მ ე ჩუენ ერთითა ყელის-საბმელითა მძივისა შენისაჲთა“ O, ქება, 4,9; „აჰა ესერა ე ლ მ ო დ ა სიცრუვე“ Ⴂ, — „აჰა ესერა ა რ ა-

   ძ ლ ე ბ უ ლ იქმნა სიცრუვით“ Ⴀ, ფს, 7,15; „ი ლ მ ო დედაკაცმან ერთსა შინა დღესა“ pb., „მ ი უ დ გ ა ქუეყანაჲ ერთსა შინა დღესა“ O, ეს.66,8.

2. «ტკივილი»:
    

   "ხილვად ლ მ ო ბ ი ს ა და შრომისა" O,— "ხილვად შრომათა და ტ კ ი ვ ი ლ თ ა" pb., იერემ.20,18.

   See also: თანა-ლმობა, ლმობიერ-ი, ლმობიერება,ლმობიერობა, სალმობა, სალმობიერ-ი, ულმობელ-ი, შელმობა
   Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“. გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.