ენის ასმა, წარხოცა:
- „ჰ ლ ო კ დ ე ს მტუერსა მას ჴამლთა მისთასა“ მ. ცხ. 210v; „ჰ ლ ო კ ნ გუამსა მისსა“ H—622,21v; „ძაღლი, რომელი ჰ ლ ო კ დ ე ს ქლიბსა, თჳსისა სისხლისაგან სუამს“ A. —92,147r.
Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“. გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.