ლოცვა

1. «ვედრება», «თაყუანის-ცემა», «აღთქუმა», თხოვნა:
    

   „აწ მე მათთჳს გ ე ვ ე დ რ ე ბ ი“ DE, — „ აწ მე მათთჳს გ ლ ო ც ა ვ“ C, ი. 17,9; „აღდგა პეტრე ერდოსა ზედა ლ ო ც ვ ა დ (თ ა ყ უ ა ნ ი ს-

   ც ე მ ა დ“C) საქ. მოც. 10,9; „ი ლ ო ც ა იეფთაე ლოცვაჲ უფლისა მიმართ“ M,— „ა ღ უ თ ქ უ ა იეფთაემან აღთქუმაჲ უფალსა“ G, მსჯ. 11,30;

   „ჰ ლ ო ც ვ ი დ ე ს მას მწრაფლ“ ლ.7,4; „ჰ ლ ო ც ვ ი დ ა ვინმე ფარისეველი, რაჲთა პური ჭამოს მის თანა“ ლ. 11,37; „თქუენ გ ლ ო ც ა ვ“ O,

   იგ. სოლ. 8,4; „გამომიცხადე მე, რომელსა ვ ი ლ ო ც ე ვ დ შენგან“ O, დან. 2,23; „ი ლ ო ც ა ლოცვაჲ იაკობ“ O, დაბ. 28,20; „იურვოდეს,

   ი ლ ო ც ვ ი დ ეს და ითხოვდეს მრავალმოწყალისა ღმრთისაგან“ რიფს. 164,6.

2. «ვედრება»,«თაყუანის-ცემა», «სულთქუმა», თხოვნა:
    

   „ისმინა ,უფალმან ჴმაჲ ლ ო ც ვ ი ს ა ჩემისაჲ.“ Ⴀ, — „ისმინა უფალმან ვ ე დ რ ე ბ ი ს ა ჩემისაჲ“ Ⴂ, ფს. 6,10; „შეისმინოს ლ ო ც ვ ა ჲ პყრობილთა მისთაჲ“

   Ⴀ, — „შეისმინოს ს უ ლ თ ქ უ მ ა ჲ შებორკილებულთაჲ“ Ⴂ, ფს. 101,21; „ყოველსა, რაოდენსა ითხოვდეთ, ლ ო ც ვ ა ს ა შინა“ DE,—„ყოველი, რაჲცა ითხოოთ

   თ ა ყ უ ა ნ ი ს-ც ე მ ა ს ა“ მთ. 21,22; „არა უგულებელს ყოს ლ ო ც ვ ა ჲ იგი ობლისაჲ და არცა ქურივისაჲ“ O, ზირ. 32,17.

   See also: მლოცავ-ი, მლოცველ-ი, მოლოცვა, სალოცველ-ი, შელოცვა
   Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“. გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.