«ხსნა», პატიება, შენდობა, შერიგება, შენანება:
- „ლ ხ ი ნ ე ბ ა ი ყ ა ვ ნ ერისა შენისა“ pb., — „მ ლ ხ ი ნ ე ბ ე ლ ე ქ მ ე ნ ერსა შენსა“ G, II, შჯ. 21,8; „ლ ხ ი ნ ე ბ ა ყ ო“ Ⴂ, —„ი ჴ ს ნ ა იგინი“
- Ⴀ, ფს.105, 30; „კუალად ლ ხ ი ნ ე ბ ა ვ ე ვყო“ O, ეს• 7,4; „ლ ხ ი ნ ე ბ ა ი ყ ა ვ ნ შენდა“ I, ეს. 54,11; „ლ ხ ი ნ ე ბ ა ყ ო ს თქუენთჳს“ O, მალ.
- 1,9; „ლ ხ ი ნ ე ბ ა ყ ო ს უფალმან ჩემთა მათ უკეთურებათა ზედა“ ფლკტ. 155,29.
Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“. გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page