(

მა მბ მგ მდ მე
მაბ მაგ მად მაე მავ მაზ მათ მაი მაკ მალ მამ მან მარ მას მატ მაუ მაფ მაქ მაღ მაყ მაშ მაჩ მაც მაძ მაწ მაჭ მახ მაჯ მაჰ

მამულ-ი

  1. მამაპაპური, მამეული, მამობრივი, მშობლიური:
     
    „განსწავლულ ვარ ჭეშმარიტებით მ ა მ უ ლ ი თ ა შჯულითა“ საქ. მოც 22,3; „ყოველნი სახლისა მისისა მ ა მ უ ლ ი ს ა ნ ი
    მოინადირნა იისუმან“ G, ისუ ნ. 6,25; „მ ა მ უ ლ ს ა სამკჳდრებელსა მოიწია“ რიფს. 172,7; „რომელმან იგი შემკრიბნა
    მ ა მ უ ლ ს ა ამას სახლსა“ ოქრ.-მარხ. და იონ.100,9; „მოვედ კაცხს, მ ა მ უ ლ ს ა ჩუენსა“ A—484,8-315.
  2. «სოფელი», სამშობლო; მამა-პაპა, ტომი, ხალხი:
     
    „გამოაჩინებენ, ვითარმედ მ ა მ უ ლ ს ა (ს ო ფ ე ლ ს ა Q) ეძიებენ“ ჰებრ. 11,14;„ქმენ აქაცა მ ამ უ ლ ს ა შენსა“ ლ. 4,23; „რაჲთამცა მ ა მ უ ლ ს ა
    თჳსსა არა მიაქცია“ მრთ. A, ანტ. დ. 20v; „სახლთაებრ მ ა მ უ ლ თ ა იყვნენ“ G, რიცხ. 1,4; „დაადგინა იგი დავით მ ა მ უ ლ ს ა მისსა ზედა“ M, I ნშტ.
    11,25; „წარვიდეს... მ ა მ უ ლ ა დ თჳსად“ G, ლევიტ. 25,10.
    See also: მამა
    Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9