(

მა მბ მგ მდ მე
მაბ მაგ მად მაე მავ მაზ მათ მაი მაკ მალ მამ მან მარ მას მატ მაუ მაფ მაქ მაღ მაყ მაშ მაჩ მაც მაძ მაწ მაჭ მახ მაჯ მაჰ

მამხილებელ-ი

პირში მთქმელი, დამნახვებელი:
 
„უმჯობჱს არს კაცი, მ ა მ ხ ი ლ ე ბ ე ლ ი კაცისა ქედფიცხლისა“ O, იგ. სოლ. 29,1; „მოიძულეს ბჭეთა ზედა მ ა მ ხ ი ლ ე ბ ე ლ ი“
O, ამოს. 5, 10; „ჵ დაყუდებაო, სარკეო სათნოებათაო და მ ა მ ხ ი ლ ე ბ ე ლ ო ცოდვათაო“ მ. ცხ. 80v.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9