გულმანკიერი, წყლით–მანკიერი. ცუდი, ნაკლის მქონე, ავი, ავის მოხსენე:
- „ყოვლისათჳს შეცოდებისა ნუ მ ა ნ კ ი ე რ ხარ მოყუსისათჳს“ O, ზირ. 10,6; „სახითა წრფელნი და უმანკონი და საქმით
- მ ა ნ კ ი ე რ ნ ი და თავჴედნი“ მ. სწ. 266,12; „იყო ჯორი იგი... მ ა ნ კ ი ე რ ი და მათ არა იცოდეს სიმედგრე მისი
- და ზნოანებაჲ მისი“ ი.–ე. 48,27.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.