«ძჳრის-მოჴსენება», «ძჳრი», მზაკვრობა:
- „აღივსნეს მ ა ნ კ ი ე რ ე ბ ი თ ა“ ლ. 6,11; „სავსეო ყოვლითა... მ ა ნ კ ი ე რ ე ბ ი თ ა“ საქ. მოც. 13,10; „არცა უკუნისამდე
- დაჰმარხოს მ ა ნ კ ი ე რ ე ბ ა ჲ“ Շ „არცა უკუნისამდე ძ ჳ რ ი იჴსენოს“ G, ფს. 102,9; „ანუ მ ა ნ კ ი ე რ ე ბ ი თ სცეს მას ჴელითა“
- G, „გინა თუ ძ ჳ რ ი ს-მ ო ჴ ს ე ნ ე ბ ი თ სცა მას ჴელითა“ pb., რიცხ. 35,21; „ნაწლევი მისი სავსჱ არს მ ა ნ კ ი ე რ ე ბ ი თ ა“
- O; ზირ. 19,23; „რომელსა არა აქუნ მ ა ნ კ ი ე რ ე ბ ა ჲ საეშმაკოჲ, ოდეს იხილის ძმაჲ, თჳსი წარმატებად, უხარინ“ მ. სწ. 243,22.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.