ნაშობი, შვილი, ბარტყი, «ყრმა», «ჴბო»:
- „მ ა რ თ უ ე ნ ი მათნი (ჴარისა და დათჳსა) აღრეულად იქცეოდიან“ O, — „თანად იყვნენ ყ რ მ ა ნ ი მათნი“ pb., ეს. 11,7;
- „განჰზარდენ მ ა რ თ უ ე ნ ი მათნი თჳნიერ შიშისა“ M, გამოზარდენ თუ ჴბონი მათნი გარე შიშისა“ pb., იობ 39,3; „ქათამმან
- (მფრინველმან DE) შეიკრიბნის მ ა რ თ უ ე ნ ი“ მთ. 23,37; „შეჭამედ იგი მ ა რ თ უ ე თ ა ორბისათა“ O, იგ. სოლ.30,17;
- „მ ა რ თ უ ე თ ა მათ დაჰკრტნნიან ძუელნი ფრთენი“ ფიზ. XI,12; და-თუ-უტევნეს კუერცხნი თჳსნი უნდილად,
- მ ა რ თ უ ე თ ა ვერ გამოისხამს“ მ. ცხ. 197v.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.