მარხვა

1. შენახვა, დაცვა, მარხულობა; დაფლვა:
    

   „ი მ ა რ ხ ე ს მას დღესა შინა“ GM, მსჯ. 20,26; „ი მ ა რ ხ ე თ მარხვაჲ“ O, III, მფ. 21,9; „ი მ ა რ ხ ვ ი დ ე ს“ C, — „იყვნეს...

   მ ა რ ხ ვ ა ს ა შინა“ DE, მრ. 2,18; „რომელი ი მ ა რ ხ ვ ი დ ე ს მცნებათა, დაიცვეს სული თჳსი“ O, იგ. სოლ. 19,16; „წიგნი იგი

   მისცა მ ა რ ხ ვ ა დ“ O, იერემ. 36,20; „აქა ჰ მ ა რ ხ ა ვ ს მამაჲ ჩუენი“ x 368v.

2. მარხვა, მარხულობა:
    

   "მ ა რ ხ ვ ი თ ა... ჰმსახურებდა“ C, ლ. 2,37; „წმიდა ყავთ მ ა რ ხ ვ ა ჲ“ O, იოვ. 1,14; „დავჴსნათ დღეს მ ა რ ხ ვ ა ჲ.“

   მ. ცხ. 267v; „მ ა რ ხ ვ ა ს ა ც ა და ჭამასა გუამი შენი ერთვე ჴმელ არს“ მ. ცხ. 87v; „ჩუეულებაჲ იგიმ ა რ ხ ვ ი ს ა ჲ აქუნდა“

   მრთ. A, ანტ. დ.32v.

   See also: დამარხვა, დამარხულ-ი, დამმარხველ-ი, დასამარხველ-ი, დასამარხველად, მარხვება, მარხვევა, მარხვეულ-ი, მარხულ-ი, მარხულად, მმარხველ-ი, ნამარხევ-ი, სამარხავ-ი, სამარხო, შთამარხვა
   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.