«შესაძლებელი», მარჯვე, კარგი, შესაფერისი, მოხერხებული, «განმარჯუებული», ყოჩაღი:
- „მ ა რ ჯ უ ე თუ არს“ C, — „უკუეთუ შ ე ს ა ძ ლ ე ბ ე ლ არს“ მთ. 26,39; „რომელი-იგი იყო მწერალ მ ა რ ჯ უ ე შჯულსა
- მას მოსესსა“ I ეზრა 8,3; „მ ა რ ჯ უ ე და წეს იყო საჭურველი იგი“ ოქრ•-მარხ. და იონ. 101,34; „სიტყუანი შენნი კეთილ არიან
- და მ ა რ ჯ უ ე“ O, II, მფ. 15,3; „იყო დღჱ მ ა რ ჯ უ ჱ“ მრ. 6,21; „არცა ერთი რაჲმე მიზეზი მ ა რ ჯ უ ე დ და მძლედ
- აქუნდეს ცხოვრებისაჲ“ ფლკტ. 134,12; „ვითარცა ჟამსა მ ა რ ჯ უ ე ს ა მისცა იგი“ DE,—„ვითარცა გ ა ნ მ ა რ- ჯ უ ე ბ უ ლ ა დ
- მისცა იგი“ C, მრ. 14,11; „ეძიებდა ჟამსა მარჯუესა“ DE, — „ეძიებდა გ ა ნ მ ა რ ჯ უ ე ბ უ ლ ს ჟამსა“ C, მთ. 26,16; „მისცა
- ღმერთმან კაცი ორითავე მ ა რ ჯ უ ჱ;“ ი.-ე. 52,13.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page 
top of page