ჭკუანაკლები, «მოკლე ჭკუისა»:
- „არარაჲ უჴმს სიბრძნჱ ნ ა კ ლ უ ლ ე ვ ა ნ ს ა გ ო ნ ე ბ ი თ ა“ О, იგ. სოლ. 18,2; „ვითარცა ვენაჴი–კაცი ნ ა კ ლ უ ლ ე ვ ა ნ ი გონებითა“ О,— „ვითარცა მევენავე−კაცი მ ო კ ლ ე ჭ კ უ ი ს ა“ pb., იგ. სოლ. 24,30.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.