( -
[

ნა ნგ ნდ ნე ნთ ნი ნო ნუ ნქ ნწ
ნაა ნაბ ნაგ ნად ნავ ნაზ ნათ ნაკ ნამ ნან ნაო ნაპ ნარ ნას ნატ ნაფ ნაქ ნაღ ნაყ ნაშ ნაც ნაძ ნაწ ნაჭ ნახ ნაჯ ნაჴ

ნაკუეთ-ი

ნაკვეთი, ნაწილი, ნაჭერი; «ნატკეცი»:
 
„განთქდა ლოდი იგი ხუთად ნ ა კ უ ე თ ა დ“ მ. ცხ. 247r; „მოიღო ერთი ნ ა კ უ ე თ ი მწჳსი და მიუპყრა ბერსა“ მ. ცხ. 125r; „დაესრულა ესე ნ ა კ უ ე თ ი ჴელითა ჩემ გლახაკისა სჳმეონისითა“
Ath.—12,220v; „ნაგურდლითგან ვიდრე ნ ა კ უ ე თ ა მ დ ე არა სუას“ pb.,–„ნაგუერდლითგან ვიდრე ნ ა ტ კ ე ც ა დ მ დ ე არა ჭამოს“ G, რიცხ. 6,4.
See also: კუეთა
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9