ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ნა ნგ ნდ ნე ნთ ნი ნო ნუ ნქ ნწ
ნაა ნაბ ნაგ ნად ნავ ნაზ ნათ ნაკ ნამ ნან ნაო ნაპ ნარ ნას ნატ ნაფ ნაქ ნაღ ნაყ ნაშ ნაც ნაძ ნაწ ნაჭ ნახ ნაჯ ნაჴ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ნამარხევ-ი

განძი, საცავი, შესანახავი, მიბარებული ქონება:
 
„ნ ა მ ა რ ხ ე ვ ი ს ა გ ა ნ, რომელი მე მივეც, ესე ნაშენები აღაშენა“ მ. ცხ. 298v; „მივეც მაგას ნ ა მ ა რ ხ ე ვ ა დ ოქროჲ ფრიადი“ მ. ცხ. 299v; „მომცეს მე ნ ა მ ა რ ხ ე ვ ი ჩემი“ მ. ცხ. 299v;
„სადა დასდევ უცხოჲ იგი ნ ა მ ა რ ხ ე ვ ი“ მ. ცხ. 426r; „რომელმან მისცა ნ ა მ ა რ ხ ე ვ ი“ მ. ცხ. 426r; „ამას კაცსა ნ ა მ ა რ ხ ე ვ ა დ მოგითუალავ“ მ. სწ. 291,19.
See also: მარხვა
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9