ოცება

1. «განცჳბრება», «ჩუენება», შეკრთომა:
    

   „დადნეს გულნი მათნი და ე (ვ) ო ც ნ ე ს“ M,— „დადნეს იგინი გ ო ნ ე ბ ი თ ა და გ ა ნ ც ჳ ბ რ დ ე ს“ G, ისუ ნ. 5,1; „ალაგთა მათთა ე ო ც ე ბ ი ს მათ მხიარულებად“

   О,— „ალაგთა ზედა ე ჩ უ ე ნ ე ბ ი ს მათ კეთილ შესაწყნარებელად“ pb., სიბრძ. სოლ. 6,17; „გ ე ო ც ე ბ ო დ ე ნ საშინელებაჲ იგი სამსჯავროჲსაჲ“ მ. ცხ. 83r.

2. მოჩვენება:
    

   „წარვიდეს... კითხვად ო ც ე ბ ა თ ა თ ჳ ს“ მ. ცხ. 231v; „არცა ძილისა ო ც ე ბ ა ჲ შეგაშინებს შენ“ მ. ცხ. 276v.

   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.