დიდება, დიდი სახელი ან ხარისხი; საჩუქარი; «პატიოსანი»:
- „წინასწარმეტყუელსა თჳსსა სოფელსა პ ა ტ ი ვ ი არა აქუს“ ი. 4,44; „დიდება და პ ა ტ ი ვ ი მისცეს მას“ M, II ნშტ. 32,33; „პ ა ტ ი ვ ი იგი მისგან მიეღო“ O, დან. 5,20; „განჰმარტა პ ა ტ ი ვ ი იგი მეფობისა მისისაჲ,
- რომელი ემოსა“ H—341,603; „დაიდგ პ ა ტ ი ვ ი ეგე მეფობისაჲ და გაქუნდინ შენ“ Sin.—6,101r; „მოიკითხნეს თითოეულმან მათმან მსგავსად თჳსისა პატივისა“ ი. მოც. 56,19; „მას მისცედ ძლევისა იგი პ ა ტ ი ვ ი“
- I ეზრა 3,9; „ღმერთი პ ა ტ ი ვ ს ა მისსა ზედა განრისხნა“ O,—„ღმერთი პ ა ტ ი ო ს ა ნ თ ა მისთა ზედა განმწყრალდეს“ pb., ოვსე 11,7.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page