პკურება

1. «მიპკურება», «სხურება», «შესხურება», «მისხურება»:
    

   „ა პ კ უ რ ო ს სისხლისა მისგანი შჳდგზის თითითა თჳსითა“ M, ლევიტ. 4,6; „ა პ კ უ რ ო ს თითითა“ pb.,—„მ ი ა ს ხ უ რ ო ს ზეთისაგან თითითა

   თჳსითა“ G, ლევიტ. 14,16; „ა პ კ უ რ ო ს (შ ე ა ს ხ უ რ ო ს G) შჳდგზის წინაშე ღმრთისა“ M, ლევიტ. 4,17; „ა პ კ უ რ ო ს სახლსა მას“ pb.,—

   „ა ს ხ უ რ ო ს სახლსა“ G, რიცხ. 19,18; „ა პ კ უ რ ე მთათა ზედა, და აღმოაცენეს თივაჲ პირუტყუთათჳს“ მ. სწ. 66,23; „უკუეთუ მყის ძმარი

   ე პ კ უ რ ი ს მათ ზედა, კუალად ცხოვნდიან იგინი“ ბ. კეს.-ექუს. დღ. 120,3.

   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
2. სხურება:
    

   „წყალი პ კ უ რ ე ბ ი ს ა ჲ არა ეპკურა მას ზედა“ G, რიცხ. 19,13.

   See also: მიმოდაპკურება, მიპკურება, მოპკურება, საპკურებელ-ი, შეპკურება
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.