რეკა

1. «ცემა ჴჳრთითა»; კაკუნი:
    

   „იწყეს... ნერწყუვად... ჰ რ ე კ ე დ მას და ეტყჳედ“ C,—„იწყეს... ნერწყუვად... ჴ ჳ რ თ ი თ ა ც ე მ ა დ მისა და ეტყოდეს“ DE, მრ. 14,65; „ი რ ე კ ა ეზოსა კარვისასა“ О, ივდ. 14,13; „მუჴლნი მისნი

   ე რ ე კ ე ბ ო დ ე ს“ О, დან. 5,6; „კბილნი ე რ ე კ ე ბ ი ე დ და ძარღუნი განსთქდებიედ“ მრთ. S. ბ. კეს. — 40-თჳს 119,6; „ვ ჰ რ ე კ ე თ კარსა სენაკისა მისისასა“ ლიმ. 44,21; „ჰ რ ე კ ნ

   (გლახაკი) გარეგანსა კარსა შენსა“ მ. სწ. 88,9.

   See also: სარეკელ-ი
2. კაკუნი:
    

   „სძალი აგრძნობს სიძესა რ ე კ ა ს ა კარისასა“ О, ქება 5,2; „არა მინდა აწ რ ე კ ი ს“ მ. ცხ. 83.

   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.