«რისხვა», «შერისხვა», „გა(ნ)რისხება», «გულის-წყრომა», გულის მოსვლა; დასჯა:
- „უცხო არს მონაზონისაგან რ ი ს ხ ე ბ ა ჲ ძმისა მიმართ“. მ. ცხ. 192r. „მიუგო მოყუასმან მან რ ი ს ხ ვ ი თ“ C,— „მიუგო ერთმან მან მოყუასმან, შ ე ჰ რ ი ს ხ ნ ა მას“ DE,
- ლ. 23,40; „ნუ ჰ რ ი ს ხ ა ვ თ მაგას“ O,— „არა შ ე ჰ რ ი ს ხ ნ ე თ მას“ G, რუთ 2,16; „ნუ... მ რ ი ს ხ ა ვ ჩუენ, უფალო“ A,— „ნუ... გ ა ნ ჰ რ ი ს ხ ნ ე ბ ი ჩუენთჳს,
- უფალო“ B, სბსტ.136,9; „ჰ რ ი ს ხ ვ ი დ ე ს მას მრავალნი“ მრ. 10,48; „ჰ რ ი ს ხ ვ ი დ ე ს... და იტყოდეს“ DE, — „გ უ ლ ი უ წ ყ რ ე ბ ო დ ა და იტყოდეს“ C, მრ.
- 14,4; „მოხუცებულსა ნუ ჰ რ ი ს ხ ა ვ“ I ტიმ. 5,1; „გულისხმა-ყავ პირველად და მაშინღა ჰ რ ი ს ხ ე ვ დ“ O, ზირ. 11,7.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page