«სიტყუა»:
- „მომეც რ ი ც ხ ჳ სამნოჲსა შენისაჲ“ C, —„მომეც მე ს ი ტ ყ უ ა ჲ სამნოჲსა შენისაჲ“ DE, ლ. 16,2; „განმრავლდებოდა რ ი ც ხ ჳ იგი მოწაფეთაჲ“ საქ. მოც. 6,7; „რომლისაჲ არა იყო რ ი ც ხ ჳ“ Ο, ივდ. 2,8;
- „რ ი ც ხ ჳ დღეთაჲ და საზომი ჟამთაჲ მისცა მათ“ O, ზირ. 17,2; „ანგელოზთა რ ი ც ხ უ ს ა შევჰრთეთ“ ვარ. 808.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.