«მახჳლი», «ჯაჭუ»:
- „რ კ ი ნ ა ჲ არა აღვიდეს თავსა ზედა მისსა“ G, ― „მ ა ხ ჳ ლ ი თავსა მისსა ნუ შეეხებინ“ M, მსჯ. 19,5; „რ კ ი ნ ა ს ა განვლო სულმან მისმან“ G, —„შევიდა ჯ ა ჭ უ ს ა გუამი მისი“ Ⴀ, ფს. 104, 18;
- „რ კ ი ნ ა მ ა ნ რ კ ი ნ ა ჲ აღმახჳს“ O, იგ. სოლ. 27,17; „იყო ცხედარი მისი ცხედარი რ კ ი ნ ი ს ა ჲ“ M, II შჯ. 3,11; „ძარღჳ რ კ ი ნ ი ს ა ჲ არს ქედი შენი“ I, ეს. 48,4; „ჰმწყსნე იგინი კუერთხითა
- რ კ ი ნ ი ს ა ჲ თ ა“ ფს. 2,9; „გული მარტოდ მოიგე რ კ ი ნ ი ს ა ჲ“ მ. ცხ. 165v; „ფიცხელ არს კლდე, ხოლო რ კ ი ნ ა მ ა ნ განკუეთის იგი; ფიცხელ არს რ კ ი ნ ა ჲ ცეცხლმან დაალბის იგი“ მ. სწ. 309,2.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page