რქა

1. «ვაზი»:
    

   „მოჰკუეთეს მუნით ვ ა ზ ი“ G, — „მოჰკუეთეს მიერ რ ქ ა“ pb., რიცხ. 13,24; „მისწუადნა რ ქ ა ნ ი მისნი ზღუამდე“ (ფს. 79,12; „რ ქ ა ს ა დაასხმიდე და სხუათა მოისთლონ იგი“ pb., II შჯ. 28,30;

   „გამოაბას... რ ქ ა ს ა ვენაჴისასა კიცჳ ვირისა მისისაჲ“ О, დაბ. 49,11.

2. რქა, კოტოში; ჭურჭელი:
    

   „აღგჳდგინა ჩუენ რ ქ ა ჲ ცხორებისაჲ“ ლ. 1,69; „რ ქ ა ნ ი შეგასხნე შენ რკინისანი“ О მიქ. 4,13; „მოიღო სამოელ რ ქ ა ჲ იგი საცხებელისაჲ და დაასხა თავსა ზედა მისსა“ O, I მფ. 10,1; „რ ქ ა ს ა მას საზეთესა

   არა დააკლდეს“ О, III მფ. 17,14; „ვითარცა რ ქ ა ნ ი ჴბოჲსანი აღაორძინნა“ იპ. რომ.-კურთხ. მოს. 172, 20; „რომელნი-იგი ჰბერვიდეს ნესტუსა რ ქ ი ს ა ს ა“ О, ნეემ. 4,18.

   See also: მარტორქა, მრქენალ-ი
3. რკო:
    

   „გული ეტყოდა განძღებად მუცლისა თჳსისა რ ქ ი ს ა მისგან, რომელსა-იგი ჭამედ ღორნი“ ლ. 15,16.

   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.